Mooitje

Het is januari 2018.

De afgelopen maanden voelde ik ’n toenemend verlangen naar een nieuw poezenkind in mijn leven en huis. Een jaar geleden nam ik afscheid van mijn geliefde Puzi, die erg veel voor mij betekende. Ook dat bijzondere wezentje stond voor verbinding voor mij. Mijn wens heb ik de afgelopen maanden vaak summier gedeeld online en er waren een drietal situaties met katten die echter telkens complex waren en niet vanzelf gingen. Mijn hart en overgave zat nog niet in mijn woorden. Toen ik dat drie weken geleden in een oproep wél deed, en mijn ziel en zaligheid legde in mijn verlangen naar een nieuwe poes, toen gebeurde het wonderlijke vanzelf. Ik geloof dat de intentie, de uitkomst bepaald. Via een facebookcontact werd ik doorverwezen naar een vrouw die een bijna 1 jarige poes in huis had genomen, die op straat rondzwierf, verwaarloosd en uitgehongerd. Puzi was ook een zwerver toen ik hem ontmoette, uitgemergeld en verwaarloosd. Deze lieve vrouw had echter vier hondjes waar ze mee samenleefde op een kleine flat en de hondjes hadden veel aandacht nodig. Ze gunde deze poes een ander leven: met veel aandacht, buiten kunnen zijn en natuurlijk heel veel liefde.

Gisteren, op 3 januari, heb ik mijn nieuwe poezenkind opgehaald in Brabant. Ze heet Mooitje. En ik geniet enorm van haar leren kennen in haar maniertjes en karakter. Ze is erg zelfstandig en maakt hoge lieve geluidjes, terwijl ze mij vaak kopjes geeft. Ik vind het fijn om weer voor dit wezentje te mogen zorgen en onze lieve rituelen te mogen delen. Ook dit is een cadeau van verbinding voor mij. Zoals ik dat soms met mensen mocht ervaren en momenteel ook soms mag delen in de ontmoetingen met nieuwe mensen.